ÛDÎ ÜSTAD ;

“CİNUÇEN TANRIKORUR’A”

Davudî çok ! Ama yok bir tâne bile Davûd !

Udî çok ! Tanrıkorur gibi nâdir çalan ud !

Virtüoz kevserini, Cemil beyden içendir !

Kendisi gibi birtek ! Bak ismi Cinüçendir !

Zafer Şanken anlamı, ne şan düşünür ! Ne kâr !

Bu, olduğuna kanıt, onun büyük bestekâr !

Güzel şivesi gibi, konuştururken udu,

Eli mızrap tutmayan yapmakta dedikodu !

Kınarlar bestesini ! Ama değil udunu,

Marangoz nerden bilsin ! Zaten sesli odunu !

Dünyâ karma bir koro ! Ûdî de var ! Âdî de !

Zirvedekine hınçlı ! Kim ki kalır vâdîde !

Beste yapar o cilt cilt ! Cildini yerken kanser !

Hayırs ız, ‘hayır’ derken ! Hayrına verir konser !

Önce iki böbreği ! Sonra terk etti eşi !

Batıda alkışlanır ! Yurdunda yoktur işi !

Hem dil bilir ! Hem mîmar ! Hem udî ! Hem bestekâr !

‘“Bu âlemde her şeytan ÂDEM’i eder inkâr !”’

Yetiştirirken kültür havuzunda her türü,

Çok kültür adamının tek eksiği kültürü !

‘Dinle Neyden’ denmişken ; koyunlar kaval dinler !

Dede olmuş bir şovmen ! Dede efendi inler !

Itrî bestesi tekbir, düşmüş sesi bedlere !

Hamamcı’nın kurnası, kalmış cenâbedlere !

Mûsıkînin yerini almış popo müziği !

Rûh gürültüye gitmiş ! Kalmış yalnız fiziği !

Kâr, besteden ayrılmış ! Solist tok ! Aç bestekâr !

Şefin mîrasından sâde değneği çıkar !

Her türkücünün sesi, ağlamaklı ! Ve yanık !

Yanmış ağlayan halka ! Bundan içli yok tanık !

Kafiye yok ! Redif var ! Kalmamış hiç güfteci !

As solist lâhmacuncu ! Alt solisti köfteci !

Melodi olmuş ezgi ! Mûsıkî ise müzik !

‘Oratoryo’dan çıkmış bak nasıl Yunus ezik !

Renkli çöp tenekesi ! Halkın televizyonu !

Osmanlı kültürüne sövenin bu, vizyonu !

Tanrıkorur’u Tanrı korudu ! Bu ekrandan !

Kanalizasyonlardan akan ‘Özel’ ikrâmdan !

Hüznî der :‘İkimiz de kırgın ve hüzünlüyüz !’

Gökte kıymetli iken ! Yerde pek az ünlüyüz !

Kıymeti ölçer beyin ! Şöhreti kafatası !

Birimiz saz ustası ! Birimiz söz ustası !

M.H.ULUĞ KIZILKEÇİLİ

ANKARA - 1996