KOLTUKTAKİ ZÂT

KOLTUK EFENDİSİ !

Kral dedi ‘Kâbe’yi açayım da bu gece,

İçini de görünüz kutsal evin, iyice !’

Heyet başkanım dedi : ‘Dışı da yeter bana !

Yeter ki ! Gitmesin bu umre haccım yabana !’

Başkana dedim :‘Teklif idi en büyük ihsan !

Zîrâ ÂLÎ Kâbe’de doğan ilk ve son insân !’

O dedi : ‘Ben hiç sevmem ÂLÎ denen adamı !’

Başıma indi o an ! Şu gök kubbenin damı !

O devam etti ‘Zîrâ yetersiz idi ÂLÎ !

Onun devrinde yaptı ! Hep iç savaş ahâli !

Her üç halifeyi de kıskanıp tanıdı güç !

Onda vardı sadece ! Kaba kuvvet denen güç !’

Kendimi güç zaptedip sordum şu son suâli :

‘Muâviye’ye karşı da haksız mıydı ÂLÎ ?’

‘Evet dedi : sallardım ben ona kılıç bile !’

Emevi bak ! Ne beyin yıkamış ! Herkes bile !

Diyecektim ‘Şanslısın ! Yok ondan sağ kalanı !

Bırakmadın oğluna ‘Kesik baş’ gibi anı !’

Sâdece sordum ; ‘Varken sayısız ÂLÎ adı,

Niye yok Muâviye adlı bir tane Türk evlâdı ?’

Cevap veremeyince ! O güldü acı acı !

‘ÂLÎ’nin köpeği’ni kovmak idi amacı !

Hemen ! Sanal bir övgü şiiri yazdım ona !

ÂLÎ’yle yüzleşmesi zâten kalmıştı sona !

Bilse ki ! Yüzleşince ! Ters yüz olup başlar göç !

ÂLÎ düşmanlarına özge ! Var bambaşka öç !

O gece rüyâ gördüm ! Mesaj açık idi pek !

Başkanlık koltuğunda ! Vardı kuduz bir köpek !

M.H.ULUĞ KIZILKEÇİLİ

ÇEŞME-İZMİR 24.08.2001

ANA SAYFA