New Page 1

“T Ü R K ’Ü N M E V L İ D İ”

*

‘B E N İ G Ö R M E K ,

Y Ü Z Ü M Ü G Ö R M E K D E Ğ İ L D İ R !’

A T A T Ü R K

Orta Asya mayası, Balkan’da buldu ‘Kemâl !’

Rumeli’nde göz açtı, Rum’u mahveden cemâl !

Merhabâ ! Ey ışıkla kundaklanmış hürriyet !

Merhabâ ! Ey ilk Türk’ten bize gelen zürriyet !

Merhabâ ! Meleklerin tavaf ettiği beşik !

Merhabâ ! Ötesinde MEHMED bulunan eşik !

Merhabâ ! Ecdâdının Türk’e uzanan eli !

Merhabâ ! Ey Tanrının üstün insân modeli !

Merhabâ ! Miracını ata binerek yapan !

Merhabâ ! Miracını halka inerek yapan !

Merhabâ ! Bayrak olan her ezilmiş ulusa !

Merhabâ ! Yuttuğunu kusturan her ‘“Yunusa !”’

Merhabâ ! Her Fâtihin, rüyâsında gördüğü !

Merhabâ ! Çinlilerin, korkup bir set ördüğü !

Selâm ! Batarken korsan İslâm fason gemisi !

Irkımın sığındığı, Nûh’un en son gemisi

Selâm ! Çıkarabilen şişedeki dev cini !

Selâm ! Dünyâya inen son barış güvercini !

Merhabâ ! Her hücresi Türk’le dolmuş ! Merhabâ !

Merhabâ ! Ey ebesi kendi olmuş ! Merhabâ !

Hazret-i Âdem gibi ! Ey TEK ADAM ! Merhabâ !

Kim düşmanınsa ! Şeytan ! Her ibâdeti hebâ !

Her petekte arı var ! Ama yük, ‘Arı beyde !’

Kovanda dev bir arı, imâl etti Zübeyde !

Baktı ki güçlülerin hepsi de aynı forma !

Güçsüzlerin yanında giydi bir üniforma !

Yüzen bir umut değil ! Îmân idi ‘BANDIRMA !’

Derdi, ‘Helâl aşına haram lokma bandırma !’

Besmele ON DOKUZ harf ! Ayak bastı Samsun’a !

Selâm ! Tevrâttaki güç tanrısı SAMSON’a !

Bir ana gibi sardı onu, Anadolu’su !

Ulusla bütünleşti, ulusun en ulusu !

Güveniyordu, yalnız süngüyle dipçiğine !

Ve onu kullanacak aslan Mehmetçiğine !

Mil çekilmiş bir gözden, nasıl, bir kan akar ya !

Günlerce öyle aktı ! Yatağında, Sakarya !

Hangi baltadan korkar ! Mîlâd öncesi çınar !

Bekçisi Bozkurt ise ! Sakası Dumlupınar !

Sonunda HAK, batılı, cihâdla teslim aldı !

Şafakta, karanlığa, defolup gitmek kaldı !

Şimdi Rasattepe’den eder O, seni rasat !

Ektiği nimetleri, eylemen için hasat !

Yorumluyor dinle bak sana, ‘BÜYÜK NUTKU’nu !

O İstiklâl aşığı ! O İstikbâl tutkunu :

‘Aş konan her çizgiyi ! Savun bütün yüzeyi !

Kendini aşmayanın, kendi kalır düzeyi !

Kur’an Tanrı buyruğu ! İnsân Tanrı uyruğu !

Dîni, devletten ayır ! Olma şeytan kuyruğu !

Ara, ATA insânı ! Bul gerçek temsilcini !

Sen de RABB’in gibi kov ! ‘Yüce Meclisten cini !’

Evlâdını yitirip, evlâtlık almış ana

Gibi,baktırma beni ! Yerimde oturana !

Heykelime bir bedhah, vurduğu zaman çekiç,

Kırılsa da mermerim, kırılmam ben ona hiç !

Öyle kalıptayım ki anlatamaz kelime !

Benzemiyorum artık ben hiçbir heykelime !

Hazret-i Mûsâ gibi, sorma bana, nerdeyim !

Ben, bana RABB’im kadar yakın ‘Ulu er’deyim !’

ATA burda sustu ! Gözümden yaşlar aktı !

Anladım ki son sözü yine bana bıraktı !

Huzurunda ne el aç ! Ne yazı yaz deftere !

Öz evlâtsan ! Lâyık ol, ‘ATAM’ dediğin ere !

Senden, daha diridir ! Anıtkabir’de yatan !

Yüreği ‘TÜRK !’ ‘TÜRK !’ Diye HAKK’ın göğsünde atan !

Ölü dirilten yatır, yatar anıtkabir’de !

HAKK’ı anar gibi an ! Onu milli tekbirde !

Ne Selçuk ! Ne Osmanlı ! Ne Turan ! Ne Türkiye !

Bu yurdun tek adı var ! O da ATATÜRKİYE !

*

M.H. ULUĞ KIZILKEÇİLİ

ANKARA 19 MAYIS 1989

T B M M

DIŞ İLİŞKİLER E. MÜDÜRÜ

ANA SAYFA