New Page 1

“SÖZDE ŞİİR”

İlhâm ! Coşku ! Kültür ! Dil ! Bir şiirin dört kutbu !

Aksi hâlde ! Her şiir olur asker mektubu !

Şâirlerin ! ‘Dört dörtlük’ değil şimdi hiçbiri !

Ölüdür yazdıkları ! Ölüler sanır diri !

Hem yazan ! Hem de duyan ! Câhil ! Bu yüzden mutlu !

Şiirin yarınından ! Değilim hiç umutlu !

Savunur kendisini !‘Tarzım serbesttir’ diye !

Gürültü, müzik değil ! Aradaki fark niye ?

Kader, ‘mikdar’ demektir ! Ölçüdür yaratmaya !

Ölçü ‘Serbest’ tutulsa ! Kozmonot gitmez Ay’a !

Her terzinin elinde ! Mutlaka ‘mezura’ var !

Pantolon ile ayni ! Olabilir mi şalvar !

Şekspir ! Viktor Hügo ! Mevlânâ ! Ve Fuzûlî !

Vezni ve kafiyeyi ! Görmediler fuzûlî !

Bunlar ‘şâir’ değildi ! Şiirle ‘mesaj’ verdi !

Çapı kadar ! Herkesin onlara aklı erdi !

Kafiye ! Son sözcüğün son hecesidir ! Niçin ?

ÎSÂ ‘“İlk olan en son gelir”’ dediği için !

‘“Arşı taşıyanlardır !”’ Hak şiirin dört kutbu !

‘“HAK Kur’an için diyor, cin sözü değildir bu !”’

Rûhtan gelip vicdândan çağrı yapan şey ilhâm !

Benlik sesine ise denilir ‘hayâl !’ O, ham !

‘Kültür !’ Kendi tarlanda ürettiğinin ismi !

ALLAH’ın tohumunu ! Taşır insânın cismi !

Güzelle birleşirken duyulan o heyecân,

İşte coşku bu ! Onu duyan Rûhtur ! Değil can !

Bu yüzden en güzele denilir ‘Şiir’ gibi !

‘“Rahimde güzel çizmiş onu !”’ ‘“Kalem sâhibi !”’

Dilden kast ‘“Süleyman’ın bildiği o kuş dili !”’

Dil, Farsça ‘Gönül’ demek ! Odur ‘“Belkıs’ın ili !”’

Gelelim ! Kendisini bir şâir zannedene,

Dağarcığı tın tındır ! İnanmıyorsan dene !

Yok ne aruz vezninden ! Ne heceden haberi !

Unutmuş ikisini ! Bilmediğinden beri (!)

Sorsan ! ‘Fâilün’ nedir ? ‘Fâilini sen bul’ der !

‘Seslileri say’ desen ! Hemen koroya gider !

Edebiyat ! Maskara olmuş inince halka !

Bir çingene geçirmiş ! Onun burnuna halka !

Tarak verilmesine ! Ne kadar kızsa da kel,

İlk dersimiz ‘kafiye !’ Çünkü beyitler ilkel !

Kafiyeli değildir ! Beyitlerin bir teki !

Ya ‘isim eki !’ Ya da ‘fiil zamanı eki !’

Meselâ :‘Sevdim’ ‘Verdim’, birer kafiye değil !

Fiil kökü ‘Sev’ ve ‘Ver !’ ‘Dim’ ek ! Sen köke eğil !

Kafiye değil, ‘Evim’ , ‘Eşim !’ ‘İm’ isim eki !

İsim ise ‘Ev’ ve ‘Eş !’ Ayni değil bir teki !

Bakın benim kafiyem ! ‘Sakarya !’ Ve ‘Akarya !’

Altı harfleri ayni ! Çıkardığı ses arya !

Fiil zamanı eki : ce, di, er, miş, ! Köke in !

İlk ve son dersi verdim ! Tek ve sondur ‘“HANÎF DÎN !”’

Şimdi şunu gençlere ben itiraf edeyim !

Sırf anlasınlar diye kullandım yeni deyim !

Eski mesajlarımın hârika idi hepsi !

Üzerlerine içtim bir bardak soğuk pepsi !

Yine kafiyem süper ! Ama hacmi daraldı !

‘A’ de bakayım’ diyen ! Dilimi söküp aldı !

M.H.ULUĞ KIZILKEÇİLİ

ANKARA – 13.12.1998

ANA SAYFA